Laatst bijgewerkt: 19 september 2014

Nou dat was me het nachtje wel. We hebben allebei niet zo goed geslapen. Gisteravond de wekker van de gsm ingesteld op 06:30, maar we werden al eerder wakker van het gekraai van een haan ergens in de buurt. Dan er maar uit. Toen we aan tafel zaten zag ik dat het nog geen half zeven was. Nou ja, maakt niet uit. We waren in ieder geval om kwart voor zeven al klaar om te vertrekken. Buiten was het nog aardedonker, 0 graden op de thermometer, dus toch de muts maar op en de wanten aan. Zo gingen we weer op pad. De weg die gistermiddag nog modderig was, was nu hard bevroren. Via via moesten we de route weer oppakken ergens in de buurt waar we die gistermiddag hadden verlaten. Eerst weer een stukje langs de Luikerweg en toen ergens rechtsaf langs de bosrand. Die liep af en toe zo dicht langs het prikkeldraad dat we bukkend onder de takken door moesten. Toen we door een bocht liepen achterlangs een boerderij zagen we een hert nog rap het bos weer induiken. Toch wat stiller lopen, werd het devies. Een eindje voor het natuurgebied "Liskes" kwamen we weer op de route terecht. Met de opkomend zon in de rug, liepen we zo naar het gebied "Maaij". Wat een rust.Vanuit de vogelhut nog een mooi overzicht over de plassen. Bos en akkers wisselden zich af. Langs de boomkweker was het nog heel lastig lopen. Wat een diepe sporen zaten daar in de grond. Daar moet zelfs een robuuste trekker nog moeite mee hebben gehad. Vervolgens kwamen we weer in het bos terecht, waar we het pad weer konden volgen tot aan de verkeersweg. Rond kwart voor tien kwamen we bij het pannenkoekenhuis aan. Hier kregen we een teleurstelling te verduren. Op een bord bij het restaurant stond dat de zaak pas vanaf half twaalf open was. Da's dan pech. Helaas misten we daardoor ook een stempel. Maar niet geschroomd. Dan het bos maar weer in voor een poging bij een volgend restaurant. Zigzagsgewijs liepen we door de Mapieheemden naar de Mapie. Via een plankierpad kwamen we dat gebied in. Hoe mooi! Een vogelaar volgde ons op de fiets. In de verte zat een witte reiger op een eiland. dsc01389Heuveltje op, heuveltje af. Dankzij de gps konden we deze route mooi volgen, want de bewegwijzering was hier niet optimaal. Pieter had het hier naar zijn zin. Hij kon het niet laten om met grashalmpjes mijn humeur te testen. Maar dat viel tegen. Over een zandpad liepen we weer richting verkeersweg. Op een splitsing konden we zelfs nog kiezen om naar Sluis te lopen. Laten we dat maar niet doen. In de verte lonkt een restaurant bij de "Venbergse watermolen". Nou, da's dan de tweede tegenvaller. Om half twaalf kwamen we daar en het restaurant ging pas om half twee open. Het water liep ons wel door de mond, toen we op de menukaarten konden zien wat lekkers er aangeboden werd. Maarja dan maar een boterham met kaas en weer verder. Via het zuidwesten kwamen we Valkenswaard binnen. Door bebouwing was dit weer een minder interessant stuk om te lopen. Het laatste stuk van de router richting stempelpost Stayoky was wel weer mooi. Om 13:00 uur konden we daar onze stempel ophalen. Daarna moesten we nog zo'n 2 km lopen naar ons overnachtingsadres in centrum Valkenswaard. Eerst een eettentje opgezocht om toch onze zuurverdiende pannenkoek te verorberen. Heerlijk zo´n spekpannenkoek na een tocht van 28 km. Toen naar het B&B adres. Daar werden we gastvrij ontvangen. Na een kopje thee en wat ervaringen met Jettie uitgewisseld te hebben (ze liep zelf ook veel) hebben we onze voeten wat rust gegeven. Na een douche zijn we nog even de stad ingegaan. Om half elf lagen we op één oor.