Laatst bijgewerkt: 19 september 2014

In 2002 werden we getroffen door het wandelvirus. Het lag in onze bedoeling om op vakantie te gaan naar Oostenrijk en misschien zouden we wel gaan wandelen. De jongste was intussen oud genoeg (5 jaar) om dat eens te proberen. Eerst begonnen we voorzichtig met NS wandelroutes. Zo rond de 15 km leek ons wel genoeg. Nou dat klopte wel. Als het eens 17 km werd, was het lang genoeg. Maar toch begonnen we het hoe langer hoe leuker te vinden. De vakantie in Oostenrijk werd dan ook gekenmerkt door mooie wandelingen. Ook door veel dingen die fout gingen. Geen goede uitrusting, kringetje lopen, verdwalen door te lang van de route af te gaan, enz. 't Waren soms harde lessen, maar nuttige. 't Volgende jaar (2003) nog meer kunnen lopen, Kellerjoch, Wolffsklamm, Gilfert. In 2004 Gerlossteinwand, Gedrechter. Schitterend. We begonnen er ook steeds meer handigheid in te krijgen. Iedereen een rugtas, regenkleding, wandelstokken en -schoenen. Genoeg leukoplast mee voor de blaren. In 2005 konden we nog verder en hoger lopen. Toen hebben we diverse bergtoppen bedwongen (Karspitze, Kreuzjoch). Ook thuis gingen we meer wandeltochten lopen: bloesemtocht, brandblarentocht, Groene Hart Wandeltocht, enz...). Meestal 15 km. In 2006 werd onze jongste geboren en zat het wandelen met de hele familie er even niet meer in. Vanaf toen ben ik veel gaan wandelen met Pieter. We gingen toen ook routes van 25 km lopen (airbornewandeltocht, Scheveningse Bostocht, Duinenmars, enz). In 2009 vatten we het plan op om eens een lange afstandswandeling te lopen: het airbornepad, van Lommel naar Arnhem, 220 km. Dat deden we dat met z'n tweeen gedurende de schoolvakanties. Steeds etappes van 2 a 3 dagen met B&b onderweg. Dat was een hele ervaring. In 2010 zijn we begonnen met het Floris V pad. Ook heel mooi, maar nu moeten we toch een evenwicht zien te vinden in aan- en afwezigheid thuis. Intussen bestaat onze ontspanning door inspanning tijdens het lopen. De uitrusting wordt hoe langer hoe beter en de ervaring steeds meer. We gaan niet meer weg zonder leukoplast, zakmes en onze gps.