Laatst bijgewerkt: 19 september 2014

Vandaag gaan we starten voor de 4de etappe. Van Groesbeek naar Oosterbeek in twee dagen. We dachten de trein te kunnen nemen van 08:47 maar door een kapotte bovenleiding hadden we een trein van een kwartier later. Daardoor misten we wat aansluitingen, maar konden toch om iets over elf starten in Groesbeek. Al snel na de start konden we de eerste stempel oppikken in het Nationaal Bevrijdingsmuseum. Toch maar eens onthouden om hier later nog eens terug te komen voor een bezoekje. Het eerste stukje ging over asfalt maar al konden we rechtsaf een heel leuk paadje in. 't Was nog maar half twaalf, maar 't was zo'n mooi weer dat we de jassen daar uitdeden.dsc03056 Even verderop bereikten we de Canadese Erebegraafplaats. Indrukwekkend om te zien hoeveel jonge mensen gesneuveld zijn in een voor hen vreemd land. Passend was de tekst op het monument “Zij stierven opdat wij kunnen leven” Ook konden we hier nog een cache loggen. Na het kerkhof gingen we rechts een zandpad in, waar we het Pieterpad kruisten en de bossen indoken. Wat een schitterende route. Heel heuvelachtig en voorzien van schitterende herfstkleuren. Soms was het lastig om het pad te zien door de vele bladeren. Even later verlieten we de bossen en liepen Beek in. Daar konden we in hotel “Spijker” weer een stempel halen, Iets verderop waren ze aan het kruispunt bezig en was het even zoeken naar het monument. Maar toch gevonden. We verlieten her dorp weer, staken de N325 over en na het riviertje “Het Meer” gingen we linksaf richting Persingen. Met slechts 98 inwoners in 37 huizen is dit met recht het kleinste dorp van Nederland. Bij een mooi kerkje wat oorspronkelijk uit de 13de eeuw stamt, konden we nog een cache loggen. Vervolgens liepen we langs “'t Meertje” richting Nijmegen. Onderweg nog een modern trekpontje uitgeprobeerd, maar dat kostte ons toch teveel moeite. Onder de brug door, liepen we richting Valkhof. Door de winkelstraat, langs het oude stadhuis, langs het Keizer Karelplein naar het Kronenburgerpark. Vervolgens liepen we weer richting het centrum naar de Stevenskerk. Deze konden we niet zomaar voorbijlopen, zonder erin geweest te zijn. En het loonde de moeite. Er stonden wel 4 orgels in de kerk. Uit de kerk liepen we langs het Joodse monument. Op de gedenksteen van het beeld zijn de slotregels te zien van het gedicht “vrede” van Leo Vroman.

Kom vanavond met verhalen,
hoe de oorlog is verdwenen,
en herhaal ze honderd malen,
alle malen zal ik wenen.

Via het Anthonispoortje liepen we over de Waalkade naar de spoorbrug. Over het fietspad van de brug (“De snelbinder”) staken we de Waal over. Aan de overkant gingen we linksaf richting Oosterhout. Lopend langs de uiterwaarden passeerden we het monument van de Waaloversteek van 20 september 1944. Iets verderop konden we nog een nanocache loggen met behulp van de plaatselijke drinkebroers die hier op een bankje wat aan het uitrusten waren. Langs een voormalig toegangshek gingen we over een oprijlaan naar Oosterhout. In het dorpje eerst nog de inwendige mens versterkt. Dat werd tijd, want zo rond 6 uur, begon onze maag flink te rammelen. Toen op naar ons B&B adres. Daar werden we hartelijk ontvangen door de familie Van den Hoogen. De eerste dag van deze etappe zat erop: bijna 28 Km.

dag9