Laatst bijgewerkt: 19 september 2014
Vandaag was het weer zover. Om half zeven uit bed, zo konden we de trein nemen van half acht naar Utrecht en vervolgens de trein naar Eindhoven, ons eindpunt van de vorige etappe. Om 9 uur konden we daar weer starten. Even het eindpunt van de vorige keer opzoeken en vervolgens aan de wandel. 't Was rond het station wel te zien dat het koninginnedag was geweest. Wat een bende! Het eerste stuk liepen we door een park. Niet minder mooi maar op de achtergrond hoorden we steeds het geruis van het stedelijke verkeer. Dit duurde totdat we bij het riviertje de Dommel aankwamen. Deze hebben we vervolgens een heel eind gevolgd. 't Werd hoe langer hoe warmer, zeker in het open veld. De trui kon al vlug uit. Even later kwamen we langs een psychiatrische inrichting, wat een ellende was daar te zien. dsc01710Vanwege de verbouwingen was het hier en daar wat zoeken, zeker om de afzettingen te ontlopen. Verrassend is het dan om ineens aan de linkerhand een mooi doorkijkje te hebben naar Huize Eckart. Even verderop kreeg Pieter last van blaren, dus daar eerst maar even tape over gedaan. Met volle moed vervolgden we onze weg, door een afwisselend landschap tot aan Son. Om 11:00 uur even gerust op een bankje aan de Dommel. Toen de brug bij Son over en door het dorp. Hier hadden we de routebeschrijving nodig, want de gpstrack was niet zo nauwkeurig. Door straatjes en tegelpaadjes achterlangs huizen. Even getoilletteerd bij een restaurant en nog een ijsje gekocht. Verder langs bospaden via een alternatieve route naar het monument van Joe Mann. Onderweg nog gelunched op wat boomstammetjes. Wel uitkijken voor de bosmieren, want die waren in grote getale aanwezig. Wat kan een mens toch schrikken als je in gedachten langs een slootje loopt en de kikkers springen voor je uit in het water! Toen we dat eenmaal in de gaten hadden, leek het net domino. Even verderop werden we nauwlettend in de gaten gehouden door 2 eekhoorns. Wat kunnen die beestjes snel in een boom klimmen zeg! Bij het monument even plat voor een kleine pauze. Na een kwartiertje weer in de benen op weg naar het Joe Mann paviljoen. Daar genoten van een tosti en wat fris. Vervolgens via het museum naar het gebied "Oude Meer". Daar de zandvlakte overgestoken en door het bos op naar het slaapadres. Dat lag precies op de route. Prima ontvangst en de heer des huizes vond een gewillig oor bij Pieter. Hij liet zijn museum nog zien. Dat was ruimschoots gevuld met materialen die op het land achter de boerderij achtergebleven waren na de luchtlandingen in 1944. Genoten van een lekker bordje soep. Ook 's avonds ontbrak het ons aan niets, maar om tien uur vonden we het welletjes. Na 30 kilometer lopen waren we toe aan ons bed.